Eigenwijs als ik ben, wil ik voor de gelegenheid de naam van deze rubriek eenmalig veranderen in: “Wij en onze Seats”. De reden hiervoor is dat ons hele gezinswagenpark (2 auto’s) uit Seats bestaat. De donkerblauwe 5-deurs Mii hebben we nu bijna 2 jaar. Liefkozend noemen we hem “Het Luisje”. Deze bijnaam is ontstaan toen we aan een vriend van ons vertelde dat we het voornemen hadden om een Seat Mii aan te schaffen en hij reageerde met de opmerking; “dat is toch zo’n snelwegluisje?” En inderdaad is het waar dat het niet echt de allergrootste auto is die je kunt kopen, maar het is meer een koosnaam dan scheldnaam. Want, ondanks zijn geringe afmetingen is de Mii wel degelijk een “echte auto”. In de uitvoering zoals wij hem rijden (Dynamic Sport) is ‘ie behoorlijk compleet uitgerust met airco, centrale vergrendeling, navigatie, 15” lichtmetaal, enz. Ook de rij-eigenschappen zijn die van een volwassen auto. In de stad is het een praktisch “kruip-door-sluip-door-wagentje”, maar tegelijkertijd is het door het levendige motortje ook een heerlijk “gooi-en-smijt-karretje”. Tegelijkertijd is ons “Luisje” ook prima geschikt voor langere snelwegritten. Gemiddelde snelheden van rond de 130 km/h zijn geen enkel probleem. Natuurlijk hoor je dan het 3-cylindertje wel roffelen, maar echt storend wordt het nooit.

Is er dan werkelijk niets op de Seat Mii aan te merken? Natuurlijk wel! Maar eigenlijk zijn dat details. Zo is het jammer dat de hoedenplank niet met de achterklep mee omhoog en omlaag scharniert en kun je het raam aan de bijrijderskant niet vanachter het stuur bedienen. Verder is de geluidskwaliteit van de Bluetooth niet erg goed. Het is bruikbaar, maar niet super. Aan de andere kant ken ik iemand die met een SUV van koreaanse makelij rijdt die 3x zoveel kostte dan onze Mii en zijn al meerdere boetes heeft gehad voor niet hands-free bellen omdat de Bluetooth in zijn auto simpelweg onverstaanbaar is.

Nu hoor ik de lezer al denken. Als die Seat Mii zo geweldig is, waarom ga je er dan nooit mee op vakantie? Dat komt omdat we nog een Seat hebben. En geloof me, die is nog geweldiger dan de Mii. Sinds een paar weken staat er bij ons ook nog een knalrode Seat Ateca op de parkeerplaats. Eind 2015 wilden wij een SUV gaan rijden. Omdat Seat zo’n model op dat moment nog niet leverde kwamen we terecht bij een model van Duits/Koreaanse komaf met een naam die aan taart doet denken. Dit bleek een vergissing! De auto, de dealer en de importeur vielen op alle fronten tegen. Vooral toen na een paar maanden bleek dat de Seat Ateca er aan zat te komen. Nadat we hadden gekeken hoeveel er nog in de spaarpot zat hebben we een ons op een mooie zaterdag met lood in de schoenen bij Jeroen en Dennis van Seat Wittebrug gemeld. Dat was als een warm bad. Niet alleen werden we als oude vrienden ontvangen, er was alle begrip voor onze situatie en samen hebben we er voor kunnen zorgen dat een Ateca voor ons haalbaar werd zonder dat we aan de bedelstaf raakten. Het grootste probleem bleek nog het uitkiezen van de kleur. Mijn vrouw had een voorkeur voor antraciet-grijs of donkerblauw, terwijl oranje-metallic mijn eerste keus was. Brandweer-rood werd het compromis. Toen we de auto op 14 oktober gingen ophalen hadden we hem nog nooit in deze kleur echt gezien en waren we best een tikkie zenuwachtig. Gelukkig bleek dit nergens voor nodig. Hij is stoer, aanwezig en chic tegelijk. Rijden is een feestje. 150 PK onder de kap die in toom worden gehouden door een zijdezacht schakelende DSG-versnellingsbak. Ondertussen verwend worden door alcantarastoelen en perfecte muziek uit de 10 Gb persoonlijke jukebox of de DAB-radio. Er staan al ritten naar Duitsland, Oostenrijk en Zuid-frankrijk op het programma. Ik kan bijna niet wachten!

Heeft de Seat Ateca dan geen nadelen? Jawel eentje. Mijn vrouw wil hem ook graag gebruiken. Dus moet ik hem af en toe afstaan.

Theo Vogel.